Miłość, która zostaje

Ástin sem eftir er
Islandia, Dania, Szwecja, Francja 2025, 109 min

reżyseria: Hlynur Pálmason
scenariusz: Hlynur Pálmason
zdjęcia: Hlynur Pálmason
muzyka: Harry Hunt
obsada: Sverrir Gudnason, Ingvar Sigurðsson, Anders Mossling

Rok z życia rodziny, w której rodzice decydują się na separację. Anna i Magnus mają trójkę dzieci i psa. Rozstali się, chociaż wciąż spędzają ze sobą czas, sklejając nową rzeczywistość. Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać potrzaskaną rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę.

Nowy film Hlynura Pálmasona zadebiutował w pozakonkursowej sekcji festiwalu w Cannes – Première. Intymna, ale pełna rozmachu, czuła i szydercza, slapstikowa i oniryczna, melancholijna i wrażliwa na najdrobniejsze przejawy piękna „Miłość, która zostaje” jest zaskakującą hybrydą emocji i stylów. Opowiadając o rozpadzie pewnej rodziny, Pálmason brawurowo odmalowuje życiowe bardo, w jakim znajdują się bohaterowie: małżeństwo i ich trójka dzieci. Bardo w buddyzmie tybetańskim oznacza „stan pośredni” lub „przejściowy” (dosłownie „okres pomiędzy”).

Ten przejmujący, smutny i nieodparcie śmieszny film jest zarazem jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.